Niet alle persfotografen zijn ramptoeristen, lees het huiveringwekkende verhaal van Dennie Gaasendam.

De 39-jarige Dennie Gaasendam uit Veendam is al ruim 16 jaar fotograaf voor diverse media. Hij fotografeert in de breedste zin van het woord maar is ook aanwezig bij heftige ongevallen.
Zo was hij gisteren als één van de eersten aanwezig bij een eenzijdig ongeval aan de Veendammerweg tussen Veendam en Hoogezand. Hierbij kwam helaas een 51-jarige man om het leven. In plaats van foto’s te maken schoot Dennie de hulpdiensten te hulp.
Hij schrijft van zich af op zijn website:
‘’Het is zondagavond 18.00 uur en ik rij in de buurt van de brandweerkazerne van Veendam als er een melding binnenkomt van een verkeersongeval op de Kalkwijk in Hoogezand. Ik besluit om ook die kant op te rijden. De melding luidt: ‘Ongeval, auto, boom Kalkwijk Hoogezand.’ Vaak als ik naar een melding toe rijdt dan heb ik meerdere scenario’s in mijn hoofd en probeer ik voor mijzelf al te bedenken: ‘als het daar en daar is waar én hoe parkeer ik mijn auto zodat ik niemand in de weg sta?’’’
Eenmaal ter plaatse bij het ongeval ziet Gaasendam een zwaargehavende auto in de berm staan. ‘’In mijn ooghoek zie ik een agent het water in springen. Ik besluit om langs het ongeval te rijden en mijn auto op de Kalkwijk te parkeren. Ik stap uit en hoor twee agenten om hulp roepen. Ik bedenk mij niet en gooi mijn camera terug in de auto en ren naar de agenten samen met nog een omstander. De agent die het water insprong heeft zojuist een man naar de kant gesleept. Ik houd de agente vast zodat we met vermeende krachten het slachtoffer op de wal kunnen trekken. Dit gaat niet zonder slag of stoot maar toch lukt het ons. Daarna trek ik de agent het water uit.’’

Tekst gaat verder onder de foto

Volgens Dennie ademde het slachtoffer van het ongeval niet en zijn ze direct begonnen met de reanimatie. Op dat moment komen ook twee ambulances evenals de brandweer en een traumahelikopter ter plaatse. De man heeft enkele minuten in het water gelegen en heeft dus veel water binnengekregen. ‘’Tijdens de reanimatie heb ik aan de brandweer doorgegeven dat we niet zeker wisten of er meerdere slachtoffers waren. Hierop werd in het water gezocht maar uiteindelijk werd er niemand aangetroffen’’, aldus Gaasendam.
Hij schrijft verder: ‘’Intussen ging de reanimatie door en werd er om en om gewisseld. Dan weer de politie en die werd weer overgenomen door een brandweerman. Ook het mobiel medisch team (MMT) kwam erbij en veel werd uit de kast gehaald om het leven van deze man te redden. De minuten verstreken maar een teken van leven was er niet. Het infuus werd uiteindelijk aangesloten en deze hield ik minutenlang omhoog terwijl ik het scherm vasthield. Ik kreeg een aardig lamme arm maar dat kon me niks schelen, ondanks dat het me meerdere keren werd gevraagd. Ik hield vol. Uiteindelijk werd het zware besluit genomen om de reanimatie te stoppen. Het mocht helaas niet meer baten. Het slachtoffer was aan zijn verwondingen overleden. Ik kon het infuus overgeven aan de arts van het MMT en ik werd hartelijk bedankt voor mijn inzet.’’
Dennie heeft een stap terug gedaan en is bij zijn auto gaan staan. Ook de als eerst ter plaatse gekomen politie eenheid trok zich even terug, zichtbaar aangeslagen. ‘’Meerdere agenten en ambulancemedewerkers vroegen hoe het met me ging. Op dat moment ging het eigenlijk wel goed maar ik zat uiteraard vol met allerlei indrukken. In het verleden heb ik wel eens vaker met dergelijke situaties te maken gehad. Altijd als je op een melding afrijdt hou je rekening met het ergste. Dit was zo’n situatie maar ik zou het de volgende keer zo weer doen.’’
Na meerdere korte gesprekken heeft Dennie Gaasendam nog wat persfoto’s gemaakt, die hij uiteindelijk besluit ’s avonds even na 22.00 uur op zijn website te plaatsen. ‘’Vooral met dit soort ernstige incidenten zorg ik er voor dat ik goed in contact ben met de hulpverlening, daarom kies ik er voor om dit soort incidenten niet direct online te zetten.’’
Tot slot schrijft hij: ‘’Waar het mij vooral om is te doen is dat we tegenwoordig zoveel geweld zien tegen hulpverleners. Ik heb weer aan den lijve ondervonden hoe trots we moeten zijn op onze hulpverleners. De inzet en wilskracht om iemands leven te redden is onvoorstelbaar groot. Alles wordt uit de kast gehaald alleen lukt dit helaas niet altijd om wat voor reden dan ook. Veel respect en petje af voor onze hulpverleners. En voor mezelf. Tja, ik ben bescheiden maar ook best trots op mezelf. Het voelt voor mij heel normaal om iemand te kunnen helpen die hulp nodig heeft.’’
Respect! En veel sterkte aan de nabestaanden van het slachtoffer.

Van de redactie: Dit verhaal is geplaatst met instemming van de familie.